Hans van Manen

Uit TheaterEncyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fout bij het aanmaken van de miniatuurafbeelding: Bestand is zoek
Manen-Portret3.jpg

Hans van Manen. Fotograaf onbekend. Collectie TIN.
'NaamHans van Manen
Geboren11 juli 1932
Nieuwer-Amstel
BeroepDanser, Choreograaf
DisciplineDans
TrefwoordenBallet, Moderne dans
'IBDB-profiel


Een Leven Lang Theater: Hans van Manen

Eenlevenlangtheater: Hans van Manen

Fout bij het aanmaken van de miniatuurafbeelding: Bestand is zoek
Fout bij het aanmaken van de miniatuurafbeelding: Bestand is zoek
Fout bij het aanmaken van de miniatuurafbeelding: Bestand is zoek

Hans Artur Gerhard (Hans) van Manen (Nieuwer-Amstel, 11 juli 1932) is een Nederlands balletdanser, choreograaf en fotograaf. Van een kleine jongen die bij zijn moeder tussen de schuifdeuren op zondagmiddag danste op de muziek van het Concertgebouw groeide hij uit tot één van Nederlands meest vooraanstaande choreografen. De ‘Mondriaan van de dans’ is een veelgebruikte bijnaam van Hans van Manen. Zijn choreografieën kenmerken zich door een heldere structuur en een bedriegelijke eenvoud. In de meer dan 120 balletten die Van Manen tot op heden bedacht, combineerde hij moderne met klassieke dans en was hij niet bang de dansers onverwachte theatrale zetten te laten ondernemen, zoals lopen, rennen en het roken van een sigaret. Ook veel humor en muzikaliteit zijn kenmerkend voor Van Manens balletten. Vooral bij het Nederlands Dans Theater en Het Nationale Ballet werden en worden nog steeds veel van zijn choreografieën opgevoerd.

In 2000 kreeg Hans van Manen de Erasmusprijs als representant van De Nederlandse Dans in het algemeen. In de motivatie zijn er lovende woorden voor Van Manens creativiteit en het internationale karakter van zijn carrière. In de jaren zeventig en tachtig ontwikkelt hij zich als een ambassadeur van de Nederlandse dans: zijn creaties en zijn rol in de internationale betrekkingen op kunstgebied hebben intussen hun exportwaarde ruim bewezen. In de afgelopen kwart eeuw blijft de laureaat voortdurend zijn publiek verrassen. Hoewel zijn methoden veranderden, bleef zijn centrale axioma ongewijzigd: "dans hoeft niet te verwijzen, het gaat om de beweging zelf die de betekenis draagt en overdraagt."

Fout bij het aanmaken van de miniatuurafbeelding: Bestand is zoek

Schrijf mee!

Wilt u deze pagina bewerken, corrigeren of aanvullen?

Iedereen kan eenvoudig meeschrijven aan de theatergeschiedenis op de Theaterencyclopedie. Hiervoor moet u ingelogd zijn op uw eigen account. Door eenmalig te registreren maakt u een eigen account aan. Helpt u mee de Theaterencyclopedie compleet te maken?

Fondsen en Partners